dimanche 17 février 2013

"Γνῶθι σ' αὐτόν", εσύ που είσαι άνθρωπος


Αυτό το απόφθεγμα, το άκουσα για πρώτη φορά, στα γαλλικά (« Connais-toi toi-même »), το χίλια εννιακόσια εβδομήντα, όταν σπούδασα φιλοσοφία. Μάθαμε ότι το είχε πει ο Σωκράτης και μάλιστα, ότι αποτελούσε θεμέλιο της φιλοσοφίας του. 

Δεν έψαξα παρά πέρα, δεν μου έκανε εντύπωση, δεν με συγκίνησε. Μία παρένθεση μόνο: Εκείνη την εποχή, το πρόγραμμα Παιδείας ήταν διαφορετικό, άλλαξε με τις δολοφονικές μεταρρυθμίσεις του Ζισκάρ Ντ' Εστέν (Πρόεδρος της γαλλικής Ρεπούμπλικας 1974-1981), που οδήγησαν στο αποτέλεσμα να είναι οι Γάλλοι των επόμενων γενεών αγράμματοι, κι η γαλλική γλώσσα να μεταμορφώνεται σιγά σιγά σε διάλεκτος. Πριν από το 1974, τα παιδιά που είχαν πνευματικές ικανότητες πηγαίναν στο Λύκειο αμέσως μετά από το δημοτικό, τα άλλα πηγαίναν στο Κολέγιο για να μάθουν ένα επάγγελμα. 

Στο Λύκειο σπουδάζαμε 7 χρόνια, στην έβδομη χρονιά του περίφημου "Μπακαλορεά", σπουδάζαμε φιλοσοφία,  αλλά κι εκεί πάλι, ξεχωριζόταν τα παιδιά σε κλασσικές και μοντέρνες τάξεις: Κλασσικές ήταν εκείνες που μαθαίναμε αρχαία Eλληνικά ή Λατινικά. Εγώ σπούδασα 7 χρόνια Λατινικά.

  
Εκείνοι που είχαν τελειώσει το Λύκειο, περιφρονούσαν εκείνους που δεν είχανε μάθει περί "Σοφίας " αν όμως, στο τέλος της χρονιάς, ρώταγες αυτό το πολύ σπουδασμένο παιδί, τι του είχε διδάξει η Φιλοσοφία, το μόνο που ήξερε να σου πει ήταν ονόματά μερικών φιλοσόφων που θυμόταν ακόμα, και που μετά από το καλοκαίρι είχε ξεχάσει κιόλας. Προσωπικά, δεν έχω την τάση να περιφρονώ, προσπαθούσα να μάθω μόνη μου, πέρα απ' αυτά που μας επέβαλλαν, διακριτικά, για μένα, για την γνώση. Πέρασαν τέσσερα χρόνια, έμαθα τα ελληνικά, έγινα Άνθρωπος, ύστερα από άλλα οχτώ χρόνια, έγινα μητέρα και μάλλον όταν κατάλαβα την ευθύνη μου προς αυτόν τον άνθρωπο που είχα φέρει στον κόσμο, πέρασα από την απλή συνείδηση που έχει φυσικά ο καθένας μας, στην συνειδητοποίηση και στην ανάλυση των πραγμάτων και γεγονότων. Το μητρικό ένστικτό κι η αφοσίωση ωθούν την συνείδηση, οδηγούν στην συνειδητοποίηση.   

Συνειδητοποίησα λοιπόν ότι, αν ήταν τόσο καλή η Διδασκαλία του Σχολείου και του Πανεπιστημίου, κι επιπλέον, συμπληρωματική με την Εκπαίδευση της Μητέρας  - που ξεκινάει από το εμβρυϊκό στάδιο - θα ήμασταν όλοι σοφοί και συνεπώς, δεν θα είχαμε κανένα πρόβλημα μεταξύ μας, αφού η κοινωνική ζωή όλων των ανθρώπων του κόσμου, θα κυλούσε μες στην καλή χαρά. Επομένως, έπρεπε από 'δω και πέρα να γίνω δασκάλα του εαυτού μου, για να είμαι ικανή να δώσω στον γιο μου τις απαραίτητες ανθρώπινες αρχές · αποφάσισα να θέτω όσα είχα σπουδάσει σε αμφισβήτηση. Έδωσα στον εαυτό μου την εξής διαταγή ·

 Ψάξε και θα βρεις, κι αυτό που θα βρεις, οφείλει να είναι χρήσιμο συνάμα για εσένα, για όλους τους συνανθρώπους σου, αλλά κυρίως για το παιδί σου. Είναι το χρέος της μάνας προς το παιδί της, το καθήκον της Μητέρας προς την Ανθρωπότητα. Έτσι θα συμμετάσχεις  στην καλυτέρευση της Ανθρωπότητας, σαν απλώς, όμως σπουδαίος άνθρωπος, όπως είναι ο κάθε κρίκος της ανθρώπινης αλυσίδας, ή όπως είναι κάθε σταγόνα νερού του Ωκεανού, ούτως ώστε να γνωρίσει η Ανθρωπότητα την ευδαιμονία, αν όλοι οι κρίκοι της αλυσίδας ενωθούν, επιτέλους, με αρμονία...

Aucun commentaire:

Enregistrer un commentaire

Remarque : Seul un membre de ce blog est autorisé à enregistrer un commentaire.